این مربی در ادامه در پاسخ به این سؤال که چگونه باید این مناسبت را به‌صورت تربیتی دید، افزود: جشن نیمه‌شعبان یک کارگاه عملی اخلاق مهدوی است و نحوهٔ برگزاری آن، خودش یک درس است، بنابراین باید به دانش‌آموزان بیاموزیم که شادی مهدوی، شادی همراه با مهرورزی و توجه به دیگران است؛ بنابراین، برنامه‌هایی مانند هدیه‌دادن به دوستان، کمک به نیازمندان، نوشتن نامه به امام‌زمان با عنوان قسم‌نامهٔ اخلاقی برای ترک یک عادت ناپسند، یا پاک‌سازی محیط مدرسه و محله به‌عنوان زیباسازی انتظار، از بهترین روش‌هاست.

طالبی تأکید کرد: قلب تربیت مهدوی، انتظار فعال است، ما در مدرسه سعی می‌کنیم این انتظار را به مهارت‌های عملی تبدیل کنیم و دانش‌آموز منتظر، دانش‌آموزی است که راست‌گویی را تمرین می‌کند تا مورداعتماد امامش باشد، در درسش تلاش می‌کند تا یاور علمی جامعه در عصر ظهور باشد و با دوستانش بامحبت برخورد می‌کند تا جامعهٔ کوچک مدرسه را به نمونه‌ای کوچک از جامعهٔ مهدوی نزدیک کند. نیمه‌شعبان، روز تجدید عهد برای این مسیر است.

وی افزود: بنابراین اگر بتوانیم این عید را به‌درستی در دل و زندگی نسل جوان جای دهیم، آنگاه هر روزشان نیمه شعبانی از امید، نشاط و تلاش برای رسیدن به قله‌های کمال خواهد بود.

نظام هستی به برکت وجود موعود سرپاست

 یک استاد حوزه علمیه الزهرا گرمه در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «عصر اترک» گفت: در منظومهٔ معرفت شیعی، وجود مبارک حجة بن الحسن (عج) تنها یک مفهوم یا یک آرمان نیست، بلکه یک حقیقت زنده و حجت بالغه الهی است که نظام هستی به برکت او برپاست و مهدی موعود حلقهٔ وصل زمین و آسمان و واسطهٔ فیض ربوبی بر تمام مخلوقات هستند.

وی ادامه داد: بنابراین، بحث از امام‌زمان (عج) فراتر از یک موضوع فرعی اعتقادی، در قلب الهیات اسلامی و فلسفهٔ تاریخ شیعه قرار دارد و غیبتش نیز نه یک تعطیلی در امر هدایت، بلکه آزمونی الهی و مرحله‌ای ضروری از سنت‌های حاکم بر تاریخ است که در آن، ایمان و عمل صالح پیروانش سنجیده می‌شود.

زینب خلیلی در تشریح جایگاه امام عصر (عج) در هستی‌شناسی دینی افزود: طبق آموزه‌های اهل‌بیت (ع) امام، قلب عالم امکان و قُطْب رحیِ هستی است و بقا و نظم جهان، حتی در دوران غیبت، به وجود مقدس او وابسته است. 

وی بیان داشت: بنابراین این نگاه، به مفهوم انتظار، عمقی ژرف می‌بخشد؛ انتظار تنها چشم‌به‌راه بودن برای آینده نیست، بلکه زندگی‌کردن در پرتو حضوری ناپیدا اما کاملاً مؤثر است و معرفت به این جایگاه، سبک زندگی فردی و اجتماعی مؤمن را متحول می‌سازد و او را در شعاع نورانی آن حضرت قرار می‌دهد.

نیمه شعبان تنها بزرگداشت یک تولد تاریخی نیست

 وی دربارهٔ بُعد معرفتی نیمه‌شعبان و جشن میلاد فرمود: نیمه‌شعبان، تنها بزرگداشت یک تولد تاریخی نیست، بلکه تجلی‌گاه رحمت واسعهٔ الهیه است و این شب، در واقع، عید تجدید میثاق با ولایتِ استمراریافتهٔ خداوند بر زمین است و شادی در این شب، شادی برای استمرار حجت الهی و شکرگزاری برای این نعمت عظیم است.

خلیلی گفت: حتی اگر دیدگان ما از مشاهدهٔ جمالش محروم باشند، این جشن، در عمیق‌ترین لایهٔ خود، پاسداشت اصل امامت به‌عنوان استمرار نبوت و تنها مسیر هدایت بشر است.

 این استاد در پاسخ به این پرسش که چگونه باید نیمه‌شعبان را به‌صورت معرفتی و عمیق دید، افزود: سیرهٔ علما و عرفای بزرگ ما نشان می‌دهد که نیمه‌شعبان، شب مناجات و عرفان است و بهترین دید برای این شب، نگاه مشتاقانهٔ عارفانه است و باید این شب را فرصتی برای مراقبه و توجه قلبی به محضر آن حضرت دانست. 

وی ادامه داد: جشن و شادی بیرونی، اگر از سر معرفت و همراه با بیداری دل باشد، ارزشمند است، اما قلب این مراسم، باید ذکر، دعا (به‌ویژه دعای عهد و ندبه)، توبه و تجدید بیعت باشد. زیباسازی و نورافشانی نیز باید نمادی از زیباسازی باطن و نورانی کردن دل بامعرفت به امام باشد.

انتظار فرج یک فرضیه عظیم است

 خلیلی با تأکید بر بعد مسئولیت‌آفرین انتظار خاطرنشان کرد: انتظار فرج، یک فریضهٔ عظیمی است که آثار عملی گسترده‌ای دارد و منتظر واقعی کسی است که در سلوک فردی به تهذیب نفس و تحصیل معرفت می‌پردازد، در حیات اجتماعی به اصلاح امور و گسترش معروف و نهی‌ازمنکر همت می‌گمارد و در عرصهٔ علمی به عمق‌بخشی و تبیین معارف ناب مهدوی مشغول است.

وی تأکید کرد: نیمه‌شعبان نقطهٔ اوجی است که این مسئولیت‌ها را به ما یادآوری می‌کند و اگر جامعهٔ شیعی بتواند این عید را از سطحی‌گرایی به عمق معرفتی و از شعار به عمل صالح تبدیل کند، آنگاه زمینه‌سازی برای ظهور که فلسفهٔ اصلی دوران غیبت است، محقق‌تر خواهد شد.

انتظار فرج یک مکتب پویا در جوامع شیعی است

 یک کارشناس مسائل سیاسی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «عصر اترک» گفت: بحث امام‌زمان (عج) و انتظار فرج، تنها یک مفهوم اعتقادی صرف نیست، بلکه یک مکتب فکری و اجتماعی پویا و تأثیرگذار در جوامع شیعی است و این اندیشه، با تزریق امید و حرکت، جامعه را از رکود و انفعال خارج می‌کند و به سمت آرمان‌خواهی و تلاش برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه سوق می‌دهد، از این منظر، انتظار، نوعی عینیت‌بخشی به ارزش‌هایی مانند عدالت، اخلاق و مقاومت در برابر ظلم در بستر تاریخ است.

 محمدامین محمدی در خصوص جایگاه امام‌زمان (عج) در اندیشهٔ سیاسی شیعه افزود: امامت در اندیشهٔ ما، استمرار رسالت و ضامن تداوم هدایت الهی است و امام‌زمان (عج) به‌عنوان امام حاضر و ناظر، محور وحدت امت اسلامی و تجسم عینی آرمان‌های به تعویق افتادهٔ تاریخ است. 

وی ابراز داشت: بنابراین موعود تنها یک منجی شخصی نیستند، بلکه نماد کامل حکومت الله و تحقق عدالت جهانی در عرصهٔ اجتماعی و سیاسی هستند؛ برایت اساس، توجه به سیره و آموزه‌های منتظَر، می‌تواند معیاری برای نقد وضع موجود و ترسیم افق مطلوب برای هر نظام سیاسی مدعی اسلام باشد.

نیمه شعبان نماد عزت امت است 

 این کارشناس سیاسی دربارهٔ پیام سیاسی و اجتماعی نیمهٔ شعبان و جشن‌های میلاد امام‌زمان (عج) گفت: نیمهٔ شعبان و جشن‌های مربوط به آن، صرفاً یک شادمانی تاریخی نیست، بلکه این آیین‌ها، در حقیقت، جشن امید و نمایش عزت یک امت است. آنها تأکید می‌کنند که تاریخ به پایان نرسیده و آینده از آنِ مستضعفان و صالحان است. 

وی گفت: این جشن‌ها، مراسم بیعت مجدد با آن امام غایب از نظر، اما حاضر در قلب‌ها و شاهد بر اعمال است. شادمانی در این روز، اعلام وفاداری به پروژهٔ بزرگ عدالت‌گستری ایشان و ابراز خوشحالی از وجود چنین ذخیره‌ای برای بشریت است.

 این کارشناس در ادامه افزود: نحوهٔ برگزاری این جشن‌ها نیز بسیار حائز اهمیت است و این مراسم باید آیینه‌ای از آموزه‌های خود حضرت باشد؛ بنابراین، شادی‌های آسیب‌زا، تجمل‌گرایی افراطی، یا هر رفتاری که بااخلاق مهدوی در تضاد است، از روح اصلی این مناسبت دور می‌شود.

محمدی گفت: جشن نیمه‌شعبان زمانی معنا پیدا می‌کند که همراه با خودسازی، کمک به محرومان، تقویت اخوت اسلامی و گسترش فرهنگ انتظار فعال باشد و نورافشانی و چراغانی، باید نماد روشنگری در برابر تاریکی‌های ظلم و جهل باشد. شعر و مدیحه‌سرایی، باید حامل پیام‌های عمیق معرفتی و ترویج صبر و مقاومت باشد.

وی خاطرنشان کرد: اگر نیمه‌شعبان را به‌درستی درک و تبیین کنیم، این مناسبت می‌تواند به یک گفتمان قدرتمند در مقابل یأس و بی‌هدفی حاکم بر تمدن مادی غرب تبدیل شود. 

این کارشناس سیاسی بیان داشت: آنچه دنیای امروز به‌شدت نیازمند آن است، امید به آینده‌ای روشن است و مکتب مهدویت، با ارائهٔ تصویری الهی و عقلانی از آیندهٔ بشر، این امید را به طور ریشه‌ای تأمین می‌کند؛ بنابراین، وظیفهٔ ما این است که این مفهوم را نه به‌عنوان یک امر فردی و انفعالی، بلکه به‌عنوان یک پروژهٔ تمدنی فعال به جهان معرفی کنیم و جشن نیمه‌شعبان، بهترین فرصت برای نمایش نشاط، امید و آرمان‌خواهی برخاسته از این مکتب است.

 نتیجه‌گیری: نیمه‌شعبان تنها یک مناسبت تقویمی نیست، بلکه گفتمان حیات‌بخش امید است، گفتمانی که می‌تواند از سطوح مختلف فردی، اجتماعی و تمدنی، جامعهٔ منتظر را پویا، مقاوم و هدفمند نگاه دارد.

 از نگاه سیاسی - اجتماعی، نیمه‌شعبان نماد پیروزی نهایی عدالت و امید به آینده‌ای روشن است که حرکت‌های اصلاحی را معنادار می‌سازد. از منظر تربیتی، این عید فرصتی بی‌نظیر برای ایجاد پیوندی عاطفی و اخلاقی میان نسل جوان و محبوب حقیقی‌شان است تا در پرتو این محبت، از آسیب‌ها مصون بمانند و به‌سوی کمال رشد کنند و از زاویهٔ معرفتی - حکمی، این روز یادآور حقیقت زنده‌ای است که عالم به برکت او برپاست و حیات معنوی بشر به ارتباط با او معنا می‌یابد.

تهیه و تنظیم گزارش: رقیه فیروزه 

انتهای خبر/